Het tijdschrift op sterven na dood?

Ik mail net met Rory die me vertelt dat hij bezig is met een blog voor het leuke CODE magazine. "Dat werd tijd," dacht ik. Want zo lang als ik al abonnee ben kan ik me niet herinneren dat CODE ooits iets leuks online heeft gedaan. En anno 2009 maakt dat je gewoon een domme sukkel. Maar hoe zit het überhaupt met de toekomst van hippe blaadjes?

Tijdschriften zijn duur in productie, distributie en aanschaf, en in een wereld waarin miljoenen mensen bloggen en Twitteren is geprinte media per definitie oud nieuws. Bovendien is het internet inmiddels alom aanwezig en kun je zelfs met je volgende koelkast al je bookmarks nalopen. Een online blaadje is overal waar dat stapeltje gekapte bomen niet is. Dus waarom steken bladen met webwijze jongeren als doelgroep nog tijd en geld in offline publicatie? Betalen we zo graag voor wat verdieping? Vinden we het lezen van een beeldscherm écht zo kut?

De enige meerwaarde die tijdschriften nog voor mij hebben is salontafeldecoratie. Wat jullie?

Het enige wat ik soms nog 'lees' is de Veronica Magazine en dan kijk ik ook maar naar een paar rubrieken. Maar om even centraal te blijven: het lijkt mij veel beter dat een tijdschrift naast het tijdschrift zelf dan ook inderdaad online artikelen plaatst. Ik zelf vind het veel chiller lezen op een beeldscherm, maar dat kan ook aan mij liggen. Pas als de verkoop van de tijdschriften echt drastisch zou verlagen, zou ik als tijdschriftenhandel volledig overstappen op het internet.

Leuk stukkie, Axel. Gevoelsmatig ben ik het met je eens. Maar in de praktijk blijkt dat de blaadjes waarover je het hebt nog steeds bestaan, dus blijkbaar is het tot nu toe rendabel.

Twee dingen moeten we niet vergeten, denk ik. Ten eerste heb je het over 'bladen met webwijze jongeren als doelgroep'. De vraag is of dat in het geval van jouw voorbeeld(en) wel zo is. De gemiddelde Code-lezer kan best minder webwijs zijn dan wij -types die bij webbureautjes werken en totaal beroepsgedeformeerd zijn- zouden verwachten. Ze hyven zich allemaal een ongeluk, maar vinden het misschien toch nog wel lastig om hun weg naar interessante online stijlloketten te vinden. Of te veel moeite. Zelf zoeken is gedoe. Een tijdschrift is een presenteerblaadje. Haha, hij zegt blaadje.

In de tweede plaats moeten we er rekening mee houden dat onderuitgezakt hangen op de bank met een blad toch echt anders voelt dan rechtop rsi te kweken achter je laptop. En dat mooie foto's op papier toch net even iets likbaarder zijn dan jpegjes op je lichtgevende pixelpijp.

Maarja, ik lees ze ook haast niet meer. Online is ernstig aner, zouden sommigen zeggen. :-)

@ lrvk: Twee goede punten. Puntje één hebben de uitgeverijen natuurlijk zelf in de hand. Wanneer een blad zich volledig op online zou concentreren zullen ze net als offline publicaties moeten adverteren. Hoewel zo'n site vinden via een dieplink natuurlijk de online equivalent is van tegen een blad aan lopen bij de tijdschriftenhandel. Ik geloof wel dat écht online lezen zelfs voor sommige internet-adepten nog wat onwennig is, maar daar komt met de volgende generatie hi-res beeldschermen hopelijk verandering in. Amazon's Kindle 2 heeft bijvoorbeeld een 167 PPI display; dat leest lekker weg.

Het comfort van een papieren tijdschrift zal het moeten opnemen tegen de rijkheid (video, snel zoeken, meer content) en actualiteit van online uitgaven. En dat is wat mij betreft de enige factor die nog pleit voor het papieren tijdschrift.

Online is aan als een aanbei!

Alex toch!
Ondanks dat ik een groot deel van mijn dagbesteding online ben en daar lots of info, inspiratie en weet ik veel wat allemaal meer vergaar ben ik als een kind in een snoepwinkel als je mij in de betere boekhandel dropt! Er gaat niks boven een tijdschriftenrek dat de hele breedte van een winkel in beslag neemt, met een diversiteit waar je u tegen zegt. Geef mij een pinpas en 2 lege armen, en ik sta een kwartier later weer buiten, 100 euries armer, maar met hetzelfde gelukzalige gevoel als een junk die zijn eerste shotje van de dag zet. Dan neem ik de spierpijn in mijn armen de volgende dag graag op de koop toe!
Helaas moet ik wel opbiechten dat ik door deze gigantische verslaving lang niet ieder lettertje lees (probeer dat maar eens bij de Italiaanse Vogue), maar wel menige uurtjes extra op het toilet en in de badkuip doorbreng. Voor mij gaat er gewoon niks boven het gevoel een tijdschrift vers uit zijn verpakking te halen, en even een uurtje te verdwijnen van de plek waar ik me dan bevind, door me te laten verassen door heftige fotoshoots (Vogue Italia), vette concepten ( Wad France), frisse kunst (BABY!) en zo kan ik nog tig titels en "doelen" noemen die me harder kunnen raken dan de zogenaamde rijkheid die jij benoemt. Zie ik iets wat me bevalt, dan ga ik zelf als een oude landrover internet afspeuren op zoek naar meer van dat lekkers!

Zullen we boeken, tv en vooruit vrienden dan ook maar afschaffen, of presenteren we die naast onze sociaal geaccepteerde stapel tijdschriften op de salontafel?

p.s. Ik ben het wel hardstikke eens met het begin van je betoog, hoe haalt een "vooruitstrevend" tijdschrift zoals CODE het in z'n kop zo laks te zijn in dit wereldwijde spinnenweb? Zou dat, naast idd hun (voor webbegrippen) oude nieuws en de plotselinge prijsverhoging de reden zijn waarom ik niet meer zo sta te springen om de CODE aan te schaffen?

@ Atleatbeoriginal: Yay! Discussie :D Haha. Mooi betoog, maar rationeel is het niet te verdedigen dus voor een uitgever, in tijden van recessie, ook niet. Waar jij het over hebt is romantiek. Gewikkeld in een fleecedekentje in de hoek van je bank de nieuwe Elle lezen met rooibosthee, Coldplay en kaarslicht :) De beleving van het tijdschrift is voor jou net zo belangrijk als de inhoud.

Nou ben ik HELEMAAL met je eens dat bovengenoemd najaarstafereeltje ruk zou zijn met een laptop in plaats van een papieren tijdschrift. Maar wat nou als we straks die tablet PCs hebben, die niet door je schoot branden, net zoveel wegen als een boek en net zo prettig lezen. En fotografie die je schermvullend kunt bekijken met een enkele klik. Of waar je rechtstreeks kunt doorklikken naar een webshop vanuit een fotoshoot. Dat klinkt al een stuk aantrekkelijker, toch? Het is optimalisatie van de informatieverschaffing en bezuiniging tegelijk.

Ik denk dat we daarheen gaan binnen 20 jaar. Boeken -- hoewel literatuur natuurlijk een eeuwigheidswaarde heeft -- worden relikwieën voor twee generaties na ons en televisie is nu al achterhaald. Alles wordt interactief; on-demand. Alles wordt geïntegreerd. Soms vraag je je af of we niet eens moeten stoppen met optimaliseren om de romantiek te redden, maar je hoort ook niemand klagen over het verdwijnen van de handgeschreven brief. Het went.

Damn, biecht je in een vlaag van oprechtheid op dat je op het toilet tijdschriften leest, de volgende klik/post ben je opeens veranderd in een Elle lezende, theeleutende sufkut, die onder een fleecedekentje wegkruipt voor de grote boze wereld, met Coldplay als haar beschermengel. Where did I(t) go wrong?

Ik ben me er volledig van bewust dat we niet meer in het tijdperk leven waarin we onze nieuwtjes nog van een rotswand moesten halen, onder het genot van wat oergebrul van je opgewonden buurman die met zijn knuppel vervelend tegen je dij staat te prikken.
Er is ook niks mis mee dat ik tegenwoordig online kan bezichtigen wat een willekeurige hippe Zweed draagt, welke plaatjes mijn broertje binnenkort in Afghanistan zal gaan draaien, waar de willekeurige Amerikaan zich het liefste mee vet mest, wat voor drol mijn klasgenootje vandaag weer gedraaid heeft, welke jurk Angelina droeg tijdens de Oscaruitreiking afgelopen weekend en hoe ik er zelf 1 kan bemachtigen met 1 klik op de knop (ware het niet dat ik mijn geld liever uitgeef aan bijv. een goed tijdschrift), het zojuist aangeschafte huis van mijn zusje en haar vriend alleen nog maar ken van internet, of me mee kan laten voeren met de buzz van een nieuwe site die wonderbaarlijk genoeg in onze 24uurseconomie alleen maar op (m)aandag te bezichtigen valt. ;)

Ik blijf echter geloven dat authenticiteit en creativiteit, of dat nu van een tijdschrift of een andere uiting is, boven commercialiteit gaat, en hierdoor zal blijven voortbestaan, net zo heftig als een katholiek in God blijft geloven, ondanks dat het niet altijd zonder slag of stoot zal gaan.
Hoe verklaren we anders de immer terugkerende (kleding-)trends, de hernieuwing van kunststromingen, de stormloop op vintage artikelen, de polaroidfabriek die weer leven ingeblazen word, de hang naar handgemaakte producten en, ik noem maar iets, sluitingstijden op het wereldwijde 24/7 web?!
Punt.

Haha, sorry voor het stereotiep! Had je je Hyves profiel maar wat meer moeten uitbreiden ;D

Ik denk dat een online tijdschrift net zo authentiek en creatief kan zijn als een papieren blaadje; dat is een kwestie van de juiste vormgevers en techniek inschakelen. De meeste blogs draaien nu op content management systemen waar je een lap tekst in plakt die vervolgens paginabreed wordt weergegeven. Übersaai. Maar wat nou als er net zoveel aandacht wordt gestoken in de opmaak van een online artikel als in de gedrukte versie. Verschuiving naar online hoeft wat mij betreft niet ten koste te gaan van creativiteit. W Magazine doet het al iets beter dan het gemiddelde tijdschrift.

Nostalgie is misschien juist een teken dat we allemaal niet zo creatief zijn als we denken of zouden willen. Misschien zijn we wel gewoon uitgeïnnoveerd en lopen we nu rondjes wegens gebrek aan een beter idee. Bovendien wordt de samenleving steeds complexer (globalisering, terrorisme, recessie, integratie, etc.) waardoor mensen terugverlangen naar dingen uit simpeler tijden.

Hopelijk begrijp je wel dat ik nu advocaat van de duivel speel hè. Ik fotografeer nog met een analoge Lomo LC-A, heb zes oude Game Boys op mijn bureau liggen en zou de rest van mijn leven niets liever doen dan enorme stapels tijdschriften afrekenen :)

Fok, wat een lappen tekst hier zeg. Als ik wil lezen koop ik wel een tijdschrift.
Internet is voor plaatjes.

Haha, wordt er een keer wat zinnigs geschreven op Freshville, haakt m'n enige lezer af! ;)